Benoeming van Maurits als militaire leider

Na de komst van Leicester was de militaire samenwerking tussen Engeland en de opstandige gewesten steeds moeizamer geworden. Zijn brede bevoegdheden botsten met de gewestelijke autonomie, terwijl militaire tegenslagen het vertrouwen in zijn leiding aantastten. De Staten hadden behoefte aan een bevelhebber die de oorlog kon voeren zonder een nieuwe buitenlandse machtspositie op te bouwen. Maurits van Nassau, zoon van Willem van Oranje en stadhouder van Holland en Zeeland, kwam daardoor naar voren. In april 1588 benoemden de Staten-Generaal Maurits tot admiraal-generaal van de Unie. Daarmee kreeg hij de hoogste militaire verantwoordelijkheid binnen het samenwerkingsverband van de noordelijke gewesten. De benoeming betekende niet dat Maurits koning werd of zelfstandig over de Republiek ging regeren. Zijn gezag kwam voort uit een besluit van de Staten en bleef verbonden aan de politieke instellingen die de oorlog financierden en bestuurden. De keuze maakte een duidelijke taakverdeling zichtbaar. Maurits vertegenwoordigde de militaire leiding en de verdediging tegen Spanje, terwijl bestuurders als Johan van Oldenbarnevelt de politieke en financiële organisatie van Holland en de Unie versterkten. In 1588 was Maurits nog een jonge en veelbelovende bevelhebber; zijn latere overwinningen en hervormingen lagen nog in de toekomst. Toch vormde zijn benoeming een belangrijk fundament voor de militaire ontwikkeling van de jonge Republiek.