Maurits van Nassau

Maurits van Nassau werd op 14 november 1567 geboren in Dillenburg als zoon van Willem van Oranje en Anna van Saksen. Na de moord op zijn vader in 1584 werd hij, ondanks zijn jonge leeftijd, steeds belangrijker binnen de opstandige gewesten. De Staten van Holland en Zeeland benoemden hem in 1585 tot stadhouder. Zijn positie was niet automatisch erfelijk: de gewesten besloten zelf welke bevoegdheden zij hem wilden geven. Toen de invloed van de Engelse landvoogd Robert Dudley, graaf van Leicester, in 1587 en 1588 afnam, schoof Maurits verder naar voren als militaire leider. In april 1588 werd hij door de Staten-Generaal aangesteld als admiraal-generaal van de Unie. Daarmee kreeg hij verantwoordelijkheid voor de oorlogvoering, terwijl de politieke macht bij de Staten en de gewestelijke bestuurders bleef. Maurits werd dus geen koning en nam het bestuur van de Republiek niet alleen over. De betekenis van Maurits lag in 1588 vooral in wat hij vertegenwoordigde: een jonge, Nederlandse militaire leiding naast een politiek bestuur van de gewesten. Zijn latere veldtochten en militaire hervormingen mogen niet volledig op dit vroege moment worden geprojecteerd. Toch vormde zijn benoeming een belangrijk keerpunt. De jonge Republiek begon onderscheid te maken tussen politieke besluitvorming en militaire leiding, met Maurits als veelbelovende bevelhebber van de strijd tegen Spanje.